در خبرها بود که چهار تیم ایرانی مقام‌های نخست تا چهارم لیگ ربات عامل مجازی در مسابقه‌های جهانی روبوکاپ اتریش را با حضور تیم‌هایی از آمریکا، انگلستان، ژاپن، چین و ترکیه به خود اختصاص داده‌اند (۱۶ تیر ۱۳۸۸). در دیگر لیگ‌های این مسابقه‌های و در مسابقه‌های و المپیادهای علمی دیگر نیز شاهد کسب مقام‌های مختلف از سوی دانشجویان و دانش‌آموزان کشور هستیم. همچنین سالانه هزاران مقالهٔ علمی از استادان و دانشجویان کشور در کنفرانس‌ها و مجله‌های خارجی پذیرفته می‌شوند که همهٔ این‌ها باید نوید بخش پیشرفت علمی و صنعتی کشورمان باشد. اما واقعاً ایران چه جایگاهی در دانش، فن‌آوری، صنعت و اقتصاد جهان دارد؟ آیا همواره می‌توان در پشت افتخار تعداد مقام‌ها و مقاله‌ها پنهان شد؟ آیا نباید اندیشید که چه چیزی باعث می‌شود که تلاش علمی پژوهشگران کشور به بیراهه برود؟ آیا به جای سوق دادن استادان به کار بر روی موضوع‌های «مقاله‌آور»، نباید شرایطی را فراهم کنیم تا پژوهشگران بتوانند بر روی موضوع‌هایی که به صنعت کشور کمک می‌کنند، کار کنند؟ آیا نباید جایگاه خود در دانش و صنعت جهان را به درستی درک کنیم و به مانند یک کشور جهان سومی راه پیشرفت را ترسیم کنیم؟